گلدون زندگیــــــم

 

                                   گل قشنگ زندگیم گلدون کاغذیت کو

                                  دستای مهربون یار نگاه ناز نازیت کو

                                  کی اومده سراغ تو شاخه هاتو شکونده

                                  تورو گذاشته زیر پا گلدونتو ربوده

                                 غصه نخور عزیز دل غم منم همینه

                                 گلدون خستهء منم تو چنگ اون اسیره

                                آهای روزای بی رحم دلت چقدر سنگ شده

                                دلم واسه گلدون ناز زندگیم تنگ شده

                                منی که تو وجود اون زندگیمو می ساختم

                                چرا ازم گرفتیش فقط اونو می خواستم؟! 

                                                                                                (مهتاب)   

                            

 

 

 

 

 

 

|+|

یادم کــــــــن.....

 

مرا به یاد بیاور آن روز که دیگر نشانی از من در جهان

باقی نمانده است

مرا به یاد بیاور آنروز که دست سرنوشت

برای همیشه از تو جدایم کرده

وغم دوری و گذ شت زمان

زبان افسرده ام را خاموش ساخته است

مرا به یاد بیاور زمانی که دل شکسته من زیر خاک سرد

برای همیشه آرمیده باشد

و بو ته گلی دور از گلهای دیگر

بر روی گور من میشکفد 

و اسم تو را فریاد می زند

|+|

در انتظار چیستـــــــــی؟!

|+|

اگـــــــــر.......

  اگر جدایی راپایانی بود و اندوه را فراموشی

  من می ماندم

  و برایت از باغچه گلی به یادگار می کندم

  تا بوی گل تو را مست کند

  و باز بخندی و نگاهت را پشتوانه ای برای دلم قرار دهی

  و با خندهء تو من نیز لبخندی بر لب آورم

  تا آن روز

  آن خنده

  وآن دیدار جاودانه گردد.....

|+|

هجـــــــــرت

 

                    نگو که باید بری میدونی من تنها میشم

                    میدونی بدون تو یه قطره تو دریا میشم

                    میدونی اگه بری دیگه کسی رو ندارم

                    که رو شونه های گرمش گل بوسه بکارم

                    نگو که می خوای بری باز منو تنها بذاری

                    این دل دیوونه رو پشت سرت جا بذاری

                    تو اگه بخوای بری یه روز برای همیشه

                    همه گلهای تو گلدون واسه تو پرپر میشه

                    میدونی اگه بری طاقتمن تموم میشه

                    زندگی با اون قشنگیش واسه من زندون میشه

                                                                                           (مهتاب)

|+|

انـــــــــــدوه

آنگاه که به دنیا آمدم و اولین فریاد را بر آوردم

بهانه ای داشتم

برای حیات برای ماندن

می خواستم ثابت کنم که زنده ام

می خواستم دنیایی که نه ماه انتظارش را کشیدم ببینم

آنگاه که دومین فریاد را بر آوردم

نوجوانی بودم تازه شکفته

همه چیز پیش می رفت اما خلاف میل من

همواره غصه می خوردم

که چرا فریاد را برآوردم

                                                  اما.....

این بارهم بهانه ای داشتم

بهانهء ماندن

می خواستم ببینم آیا نیلوفرهای آبی پژمرده

باز هم شکوفه خواهند داد؟!

باز هم خواهند رویید

بار سوم که فریاد را بر آوردم

فریادی بود از حسرت

                                         اما......

این بار دیگر بهانه ای نداشتم

نه برای ماندن نه برای زندگی کردن

|+|