باز هم منم غريب ترين شرقي دنيا
آري غريبم
غريبي كه هيچ نگاهي انتظارش را نمي كشد
و هيچ قلبي به عشق او نمي تپد
غريبي كه پناهگاه دل تنهايش ديوار خيالي عاطفه هاست
كاش..........
كاش كودكي بيش نبودم تا پناه دل بيمارم
عروسك هايم مي شدند
كاش نهالي بودم تا زمين پناهم ميداد
و يا كاش سكوتي بودم و بر لبان دختركي تنها
پناه مي گرفتم
چه بگويم كه بي تو غريب تر از هميشه ام!
كاش بيش از اين مي ماندي تا شانه هايت
پناهگاه دلتنگي هايم شود
تو بي گناهي!
من غريب بودم و تو غريب نواز
ولي افسوس كه.......
ندانستي قلبت درياي پر وسعت عشق اوست
ندانستي اين غريبه همهء هستي اش وجود توست
و چگونه
احساس و عشقش را در سكوت غم به زنجير كشيدي
اما........
اي نبض زندگي من اين را بدان كه تا ابد دوستت دارم
و در غربت تنهاي دلم غريبانه به انتظار آمدنت مي نشينم!
(مهتاب)